عمر بن عبدالعزیز حیکمت و یوموشاقلیغا مشهوریدی. گونلرین بیرینده اوغلانلارینین بیری اونون یانینا گلیب دئییر:
«آتا جان! بعضی ایشلرده نیه یوموشاق ترپشیرسن؟ آللاها آند اولسون من سنین یئرینه
اولسام، حقّی ایجرا ائتمکدن قورخمارام . .»
خلیفه اوغلونا دئدی: « تلسمه اوغلوم؛ آللاه قورآندا شرابی ایکی دفعه پیسلهییب، و اوچونجو دفعهسینده اونو حرام ائدیب. و من قورخورام جماعتی حقه مجبور ائدم و اونلاردا اونو دفع ائدهلر و فیتنه قالخا».
اوغول آتانین سیاستینین دوزلوغوندان موطمئین اولاندان سونرا قاییتدی و بیلدی کی آتاسینین یوموشاقلیغی ضعفدن دئییل، بلکه دینینی یاخشی باشا دوشمهسیندندیر.
الرفق لیس عن ضعف
کان عمر بن عبد العزیز معروفا بالحکمة والرفق، وفی یوم من الأیام، دخل علیه أحد أبنائه، وقال له: یا أبت! لماذا تتساهل فی بعض الأمور! فوالله لو أنی مکانک ما خشیت فی الحق أحدا..
فقال الخلیفة لابنه: لا تعجل یا بنی؛ فإن الله ذم الخمر فی القرآن مرتین، وحرمها فی المرة الثالثة، وأنا أخاف أن أحمل الناس على الحق جملة فیدفعوه فتکون فتنة ..
فانصرف الابن راضیا بعد أن اطمأن لحسن سیاسة أبیه، وعلم أن رفق أبیه لیس عن ضعف، ولکنه نتیجة حسن فهمه لدینه..